De tovenaar

 

Er was eens in een land hier ver vandaan,een koninkrijk dat verborgen lag in een dal, en dat voor meer als de helft van het land omringd was met bergen. In het oosten stroomde een rivier en het westen was er een dicht begroeid en uitgestrekt bos. Niemand van het kleine koninkrijk was ooit in het bos geweest. De legende ging dat iedereen die dat bos zou betreden nooit meer zou terugkeren. Het was hun zelfs verboden, en een wet van kracht gemaakt, door de grootvader van de koning om het bos te betreden.

De huidige koning stierf, plotseling en onverwacht. En had geen nazaten. De mensen van het koninkrijk waren in diepe rouw en stuur en doelloos. Ze hadden nooit geleerd voor zichzelf te denken want wat de koning wilde was hun wet en commando.

Zo nu en dan kreeg het koninkrijk wel eens een bezoeker van buiten het koninkrijk, die kwam dan over de rivier. Telkens als zo´n vreemdeling notie van de legende kregen, dan barstte ze of in lachen uit of er waren mensen, die zeiden er niet veel op en namen de legende voor kennisgeving aan. Echter, sommige wilde ook naar het plek des onheils,om de burgers van het kleine koninkrijk er op te wijzen dat er geen gevaar schuilde in het bos. De burgers van het land werden dan zo paniekerig en kwaad, dan jaagde ze zo´n vreemdeling hun land uit of erger nog, zo waren er ook al doden gevallen door hun angst ingegeven ontstane volkswoede.

Op een dag kwam er oude man vanuit de richting van de bergen. Het was een oude kluizenaar die al 50 jaar hoog in de bergen in een grot verbleef. Hij leefde daar in stilte met een kudde berggeiten, en van wilde bloemen en honing.

De oude man vond dat hij lang genoeg in eenzaamheid op de berg had geleefd en had zich voorgenomen, zich onder de mensen te voegen. Eenmaal in het koninkrijk aangekomen waren de mensen verbaasd. Want ze vermoeden dat dit de oude tovenaar was die alleen leefde op de berg. En al snel liepen ze achter de oude tovenaar aan.

De oude man wandelde een paar dagen door het kleine koninkrijk. Hij had de rivier gezien en de verschillende dorpen. En hij
had ook al veel mensen ontmoet en kennen geleerd. Na een aantal dagen stond hij aan de grens van een groot bos. De mensen die hem gevolgd waren begonnen nu te murmelen. Ze waren ongerust. De kluizenaar kende het verhaal en hij begreep hun angst. En zo besloot hij even aan de bosrand te blijven staan. Toen de stand van de zon 12 uur aangaf zakte hij door zijn knieën en hurkte in een zithouding. Hij besloot zo te blijven zitten. Na 5 minuten verzamelde steeds meer mensen zich rondom hem, die net zo zaten als hij. Maar zichtbaar gespannener en angstiger waren. Na een tijd verdween die spanning ook weer. Dit was voor de oude man een teken om een paar meter naar het bos op te schuiven. En dit spel herhaalde zich enige tijd, en geleidelijk werden de grenzen van de angst opgerekt. Net zo lang tot ze met zijn allen in het grote bos waren.

De mensen van het koninkrijk begonnen steeds meer
in te zien dat er niets was om angst voor te hebben. Nee dit was een fantastische plaats, er waren bomen met noten, struiken met verschillende bessen, en er waren allerlei fantastische dieren, herten, eekhoorns, konijnen en nog veel meer.

Na een paar dagen hadden alle mensen van het koninkrijk hun angst voor het grote bos overwonnen,
en daarmee het besef ze geen koning meer nodig hadden om hun leven te bepalen. Zelfs als was het voor sommige mensen nog moeilijk, om zelf verantwoordelijk te zijn voor hun eigen leven. Ze dankten de tovenaar voor de nieuwe inzichten en herwonnen vrijheid.

De taak van de oude tovenaar zat erop in het koninkrijk.
De tovenaar die eigenlijk helemaal geen tovenaar was. Hij was de achterkleinzoon van de koning die de legende verzonnen had om zijn volk in zijn greep gevangen te houden, de koning wilde alles en het hele bos voor zich zelf. Hij was de tweelingbroer van de koning die gestorven was, en was verbannen naar de grotten in de bergen. Omdat hij zich verzette tegen de wil van de koning. Hij begreep wat angst en onwetendheid met mensen kan doen en had zijn hele leven gewacht op het juiste moment om de mensen van hun angst en onwetendheid af te helpen. Hij zou weer terug gaan naar zijn grot op de berg en genieten van de stilte.

En de mensen van het koninkrijk, die genoten nog dagelijks van hun fantastische bos en
herwonnen vrijheid. 1 keer per jaar maakte ze een pelgrimstocht naar hun oude tovenaar op de berg, en dan namen ze allerlei lekkere vruchten mee vanuit hun bos. 

Sommige leefde nog lang en gelukkig, weer anderen vonden nooit meer het geluk dat ze gevoeld hadden toen ze nog gevangen zaten in de greep van het systeem. Want vrijheid brengt verantwoordelijkheid met zich mee en is moeilijk voor sommige mensen die gewend zijn om als een slaaf te denken. Echter de meeste mensen waren tevreden, want als hun dagen geteld waren, stierven ze allemaal in de wetenschap om vrij te zijn. Ook diegene die dat niet waren. Een leven dat waard is om voor te leven is uiteindelijk ook waard om voor te sterven.

De herwonnen vrijheid door een dappere tovenaar, die zijn leven van privileges had besloten om op te geven, door als een verbannen kluizenaar op de berg te leven en zijn tijd af te wachten. 


Reacties

  1. Ik hoop dat het hedendaagse volk ook hun ogen zal openen en hun vrijheid terugneemt. Erg mooi en interessant verhaal. Ergens inspiratie opgedaan of zelf geschreven?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Breder perspectief

House of the brave?

Chaos