Brood en spelen. deel 1

 


"please take me off your list".
Tyson Fury, over zijn deelname aan de sport personaliteits-prijs van de BBC.

Boksen
 

Gevechtssport en de bokssport in het bijzonder, – de eerste keren dat je er mee in aanraking bent gekomen, nadat je op de eerste trainingen eens echt diep bent gegaan en ondanks alle kleine, of grotere tegenslagen een training hebt afgerond. Waarbij de meeste zich dan pas gaan realiseren dat het niet eenvoudigweg op elkaar inbeuken is. – als je eenmaal met dit virus bent besmet dan laat het je, een leven lang nooit meer los.

Wij Nederlanders zijn maar zelden vertegenwoordigt met een goed boksteam op een olympische spelen. Maar op de olympische spelen van 1988 hadden we met Arnold Vanderleyde en Regilio Tuur een delegatie met goede boksers. Tuur was toen nog relatief onbekend, maar in het boksen kan een goede klap daar verandering in brengen en dat deed hij door top favoriet voor een gouden plak, Kelcie Banks knock-out te slaan. Mensen die niets of weinig met de sport hadden, spraken over een toevalstreffer. Mensen met meer kennis zagen dat op die knock-out maanden aan training en voorbereiding aan vooraf zijn gegaan. De partij zelf heeft niet lang geduurd. In mijn herinnering, hooguit een minuut, Kelcie was een southpaw die met zijn rechter voorhand voorspelbaar zijn linkerhand voorbereidde, en de kleinere tuur kwam er met een rechter hoek over die linker heen, de tweede of de derde keer kwam Tuur binnendoor en het was raak. Niets toevalstreffer, hier was een uitgekiende strategie aan vooraf gegaan, ze wiste wat Banks zou doen en hierop anticipeerde Regilio Tuur. Hij was op slag wereldnieuws en heeft later nog een verdienstelijke profcarrière gehad met de nodige titels. Arnold Vanderleide pakte een bronzen medaille op die spelen in de gewichtsklasse tot 91 kg. Een klasse daarboven bij de zwaargewichten maakte Lennox Lewis furore door het goud te pakken.

De moderne krijger

De weg van de pugilist. Is het pad van het inslijpen van techniek en het ontwikkelen van uithoudingsvermogen en kracht. Door middel van het eindeloos repeteren van eigenlijk maar een beperkt aantal stoten. Zoals de voorhand, de cross, de hoek en de opstoot waarbij je zorgt dat je voeten in balans zijn met je stoten en je goed staat, dat er voor moet zorgen dat je krachtige stoten kan uitvoeren en de snelle aanvallen van tegenstander kunt ontwijken. Gaandeweg bouw je een ring-iq op, je leert je in de ring aan te passen aan de tegenstander, je probeert hem te lezen, het kan een schouder of een hand beweging zijn, of de manier hoe die zijn voet zet, die zijn aanval verraad, je leert snel de zwakke punten van je tegenstander in te schatten en uit te buiten. Als een waar strateeg, bereid je zijn val voor. Er zijn vele leerlingen die door het pugilisme geraakt werden, maar weinigen die daarin hun meesterschap halen, laat staan zich wereldkampioen mogen noemen. Ook ik werd in mijn vroegste jaren door de boksport gegrepen, maar ik had te weinig geloof in mijn kunnen en te weinig karakter om die weg te bewandelen. En met dit gegeven zag ik de zin er niet van in om als kanonnenvoer te dienen. Puur voor plezier, om als recreant mee te hobbelen, daar was mijn eergevoel dan weer net iets te groot voor. In een mogelijke situatie waarin ik het nodig zou kunnen hebben om mij zelf te verdedigen, heb ik, denk ik genoeg aangeboren kracht, verstand en instinct om mijn mannetje te staan en neem ik mij de luxe om mijn tijd anders te besteden. Nee de weg van de pugilist is wat mij betreft een serieuze aangelegenheid, het is voor mij een surrogaat voor de klassieke krijger-cultus. Ook hier wordt er betaald met zweet en bloed. En dat heeft alleen zin als ik er een heldenstatus mee zou kunnen afdwingen, of op zijn minst in de buurt zou kunnen komen. Dus trok ik al vrij snel mijn handschoenen weer uit om ze nooit meer aan te trekken.

Escapisme

Fysiek zou ik mij er nooit meer mee bezig houden, maar om op geestelijk gebied zo nu en dan aan de werkelijkheid te ontvluchten, ben ik altijd geïnteresseerd in de sport gebleven en ben ik het blijven volgen. De vooruitzichten op grote gevechten, en alles wat er rondom zo´n gevecht gebeurd, de trainingskampen, de interviews, als escapisme uit de dagelijkse sleur.

En zo ontstaan er soms ook sprookjes om mensen massaal te laten ontvluchten. Het sprookje van de Cinderella man bijvoorbeeld. In de grote depressie eind jaren 20 begin jaren dertig, was daar de bokser waar een hoop mensen zich aan optrokken in de VS. James Braddock was een geslagen bokser, chronische verwondingen aan zijn rechterhand hadden zijn carrière negatief beïnvloed, hij had verschillende wedstrijden daardoor verloren, waardoor hij in de ranking was afgegleden. Uit noodzaak kwam hij zoals zo veel mensen in die tijd in de bijstand terecht en werkte hij op spaarzame momenten als er iets te doen was in de haven. Het had niet veel gescheeld of hij was verder afgegleden, ware het niet dat hij moest inspringen voor een uitvaller. In 1934 kreeg Braddock een gevecht met de zeer geprezen John "Corn" Griffin. Hoewel Braddock gewoon bedoeld was als kanonnenvoer in de carrière van Griffin, sloeg hij in de derde ronde de "Ozark Cyclone" knock-out. Dat verkocht kranten en men zat aan de radio gekluisterd voor diens volgende gevecht. Braddock brak vervolgens de neus van een andere hoog aangeschreven zwaar gewicht, Art Lasky, 22 maart 1935 en prompt tegen alle verwachtingen in was hij nu opeens zelf een titelkandidaat. Ondanks zijn spectaculaire overwinningen werd hij toch gezien als een gemakkelijk gevecht voor de wereldkampioen Max Bear. Op 13 juni 1935, in wat het Wembley van het boksen is, de Madison Square Garden Bowl, won Braddock het Zwaargewicht wereldkampioenschap als een 10 tegen 1 underdog, unaniem op punten. In het Nederlandse Zeeland, ik kom er wel eens, staat op hun wapenschild geschreven, Luctor et Emergo ik worstel en kom boven. Ook de Cinderella man liet zien dat je wel degelijk uit een grote crisis kon worstelen. Heel veel mensen vergaten dankzij zijn gevechten even voor een moment hun dagelijkse misère.

Promotie

De kunst is het om een gevecht te hypen, om belangstelling te wekken bij het volk. Met namen mensen die normaal niet zo geïnteresseerd zijn in de sport. Hoe groter de belangstelling des te meer levert het op. Voor niets gaat de zon op en in de gym is er al genoeg betaald met bloed, zweet en tranen. De jonge Casius Clay had dit ook al vrij snel begrepen door dit trucje af te kijken van Georgeous George. De twee kwamen elkaar tegen bij een radioprogramma in Las Vegas, beide om hun aanstaande gevecht te promoten. De showworstelaar was wellicht maar gemiddelde speler in zijn vakgebied, maar met de opkomst van worstelen op tv, was hij een meester in zelfpromotie. Op YouTube zijn er nog beelden van hem te zien, en van zijn overdreven opschepperij. Ik probeer mij een voorstelling te maken van Cassius Clay die daar nog piepjong in dat radioprogramma tegenover Georgeous George zit terwijl die volledig los gaat.

"Ik ben de beste! ik kan niet verslagen worden! Al mijn zogenaamde tegenstanders zijn bang voor mij, en ze hebben gelijk om bang te zijn, want ik ben de koning! Ik waarschuw iedereen nu: Als deze klootzak die ik ga bevechten de mooie golven in mijn haar verknoeit, ga ik hem vermoorden. Ik ruk zijn arm eraf! En als die ongeschoolde punker er op een of andere manier in slaagt me te verslaan, kruip ik over de ring en knip ik al mijn mooie haren af. En dan neem ik de eerste beste vliegtuig naar Rusland! Maar dat zal niet gebeuren, want ik ben de grootste! Ik ben de mooiste! Ik ben niet alleen de beste worstelaar, de meest bekwame, met de grootste techniek, maar ik ben ook de mooiste worstelaar die ooit heeft geleefd! Daarom willen al deze vervloekingen, deze onwetende bruten, mij niet aannemen - ze zijn bang voor mijn briljante stijl van worstelen. En ze weten dat de fans alleen maar willen kijken naar mijn mannelijke schoonheid."

In latere interviews heeft Muhammed Ali wel eens aan dit moment gerefereerd, als startsein voor zijn eigen opschepperij en zelfpromotie. Hij zei, "Na de tirade van Geougious George wilde ik alleen maar naar die wedstrijd en daarin maakt het mij niet uit wie er zou winnen of verliezen." Over eyeopener gesproken, het heeft natuurlijk ook geholpen, dat hij met eigen ogen zag dat de worstelwedstrijden van George Wagner steevast uitverkocht waren.

Propaganda


Als eenmaal de spanningsboog van het volk massaal is vast gepind op het eten en amusement, dan ziet het niet meer. Juvenalis beschreef dit al in zijn Satura X, "Panem et circenses" of "brood en spelen" Hij wilde ermee aangeven dat het Romeinse volk blind was voor het verval van het Romeinse Rijk. En daar waar mensen hun oogkleppen op hebben, zijn ze makkelijker te beïnvloeden.

Voor de tweede wereldoorlog


Max Schmeling bereikte ¨voornamelijk¨ in zijn vaderland een heldenstatus, de ex-wereldkampioen was de eerste Duitse wereldkampioen in het zwaargewicht, en weer op de weg terug om de wereldtitel terug te veroveren. Max Schmeling had eerder een jaar daarvoor het grote talent Joe louis verslagen. Schmeling had door het bestuderen van beeldmateriaal van de ¨brown bomber¨ gezien dat Louis na zijn jab, zijn hand meestal liet zakken, dat gaf Schmeling het vertrouwen, dat als hij de afstand tussen beide kleiner kon maken en in het ritme van het gevecht goed zou blijven timen hij die zwakte kon uitbuiten. Schmelings strategie voor die wedstrijd werkte, Joe Louis moest heel wat stoten incasseren, en Schmeling won het gevecht door een Ko in de twaalfde ronde. En zo werd de Duitser weer de nummer 1 uitdager voor een titelgevecht, uitgerekend tegen de man die zich als een waar sprookje uit de grote depressie had geslagen, James Braddock. Spanningen begonnen op te lopen in de wereld en de politieke invloed ging een rol spelen rondom aankomende gevechten. Het gevecht om het wereldkampioenschap werd een hele serieuze aangelegenheid voor veel mensen en er stond een hoop prestige op het spel. In de VS had men er geen vertrouwen in dat Braddock de klus kon klaren, de man was op zijn retour en had zijn handen gesloopt in jaren van zijn misbruik door te blijven boksen met artritis, en men vreesde dat Schmeling de titel mee zou nemen naar nazi-Duitsland. Schmeling was door zijn heldenstatus min of meer opgeëist door de nazi's en werd voor hun karretje gespannen. Onder verdachte omstandigheden werd het gevecht geannuleerd en in plaats van Schmeling kreeg Joe Louis het gevecht om de titel met Braddock. Braddock's management had bedongen dat ze een deel kregen uit Louis' toekomstige gages.

Wordt vervolgd

Reacties

Populaire posts van deze blog

Breder perspectief

House of the brave?

Chaos