Satanklaas de illuminatiesint

Wie zoet is krijg lekkers.


Ik had als klein mannetje van een jaar of vijf al een naar gevoel in mijn onderbuik tijdens het sinterklaasfeest. Vooral op de manier, en dan bedoel ik de overdrevenheid en opzichtigheid, waarmee alle volwassenen bezig waren om zijn authenticiteit en bestaan te bevestigen. Gaf bij mij al op zo´n jonge leeftijd al aan dat er iets niet klopte.

En misschien speelde het ook wel mee dat ik wist dat ik niet het type was dat op enige sympathie van de Sint kon rekenen getuige de vele liedjes, waarin diegene die niet braaf en gehoorzaam waren er niet zo goed vanaf kwamen.


Op de hoge, hoge daken
rijdt de bisschop met zijn knecht
wil je weten, lieve kinderen
wat hij tot zijn knechtje zegt:
Kijk eens even beste Piet
of je ook stoute kinderen ziet,
kijk eens even beste Piet
of je ook stoute kinderen ziet.

Pieter gluurt door elke schoorsteen
en hij meldt de goede Sint
die geduldig staat te wachten
ieder ongehoorzaam kind.
Alles ziet die slimme Piet
zich vergissen kan hij niet,
alles ziet die slimme Piet
zich vergissen kan hij niet.

Sinterklaasje schrijft verdrietig
al die namen in zijn boek
en hij zegt: Die kind'ren krijgen
ook geen speelgoed en geen koek!
Wil je 't goed onthouden, Piet
want ze doen mij maar verdriet,
wil je 't goed onthouden, Piet
want ze doen mij maar verdriet.

Wie stout is de roe

Wat covid-19 aangaat zijn de laatste maanden wel interessant geweest. Vooral de verdeeldheid tussen mensen over de maatregelen en regels die er getroffen werden is opvallend, daar waar normaal rampen mensen vaker nader tot elkaar brengt. Zie je nu dat mensen die de maatregelen en regels betwijfelen, vaker worden weggezet als recalcitrant, egoïst, asociaal, nitwit, dom of simpelweg mensen die de ernst niet in willen zien.

Persoonlijk heb ik geen volgzaam karakter, geen slaven mentaliteit. Ik heb altijd al moeite gehad met autoriteit. Hoe paradox, ook toen ik de wereld nog beschouwde vanuit een christelijk perspectief gebaseerd op het katholieke geloof, niet geprikkeld om verder te denken. Zo beschouw de wereld nu, vrij van het kader van religie en ismes. Ik ga er gemakshalve niet van uit dat de regels altijd het beste met mij voor heeft en daarom alleen al het goed is zoals het is.

Regels zijn er voor de mensen, mensen zijn er niet voor de regels. Regels zijn niet meer dan een grens, een afspraak of een richtlijn. Regels zijn nooit absoluut anders worden het wetten en die breek je legaal alleen uit nood. Regels moeten betwijfeld en gebroken kunnen worden als de situatie daarom vraagt. Elke regel die de mens in zijn mens-zijn aantast, die een mens in zijn vrijheid begrenst, moet ter discussie staan.

Kijk je dieper zijn het niet de regels of maatregelen die betwijfelt worden maar de bedoelingen waarmee deze regels tot stand komen. Zijn die bedoelingen zuiver?

Zo zijn er in de groep mensen die twijfelen aan de zuiverheid van de bedoelingen waarmee deze regels en maatregelen allemaal tot stand komt, er zijn onder die mensen die geloven in een geheim genootschap die de wereld in zijn macht houdt. Er word vaak lacherig over gedaan door mensen die dit wegzetten als nonsens. Persoonlijk vind ik dit te gemakkelijk. Ik vind dat je die vraag moet durven te stellen.

Bestaat er een satanische, bloeddorstige, kannibalistische elite die een machtspositie heeft opgebouwd over honderden misschien wel duizenden jaren, die zijn verbondenheid in stand houdt met rituelen die voor ons gewone mensen zo weerzinwekkend en angstaanjagend zijn dat ze ver voor boven onze verstand uit gaat?

Als je mij die vraag enkele maanden geleden had gesteld, dan had ik geantwoord dat ik mij met mijn wildste fantasie dit maar moeilijk kan voorstellen.
Stel jij mij die vraag nu, dan moet ik eerlijkheidshalve bekennen met het onderzoek dat ik heb gedaan in die richting dat als je de punten aan elkaar knoopt er zaken zijn die in die richtingen kunnen wijzen. Daarentegen ben ik nog lang niet overtuigt. Het indirecte bewijs dat er iets in mijn schoen zit betekend niet gelijk het bestaan van Sinterklaas.

Echter kan ik veel niet plaatsen, er een hangt een dikke mist om alles heen. En ook nu heb ik het sterk het gevoel dat er achter de schermen iets speelt. Want laten we wel wezen, die overdreven en opzichtigheid, waarmee ze het bestaan van een quasi-(killersvirus) en het nieuwe normaal in stand willen houden. Mij bekruipt datzelfde gevoel weer dat ik had als klein mannetje tijdens het sinterklaasfeest.

En met mijn karakter durf ik niet op cadeautjes te rekenen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Breder perspectief

House of the brave?

Chaos