Beeldenstorm


Het luide geluid van een stel uitbundige spelende kinderen op de buitenspeelplaats van een kleuterschool overstemde al het andere geluid dat de lente voort kon brengen op deze late ochtend zo vlak voor de middag ergens op het einde van mei.

Een klein briesje speelde met de blaadjes van de kleine witte madeliefjes en het gras van het speelveld dat voor even de kans had gehad om te groeien, omdat de man die verantwoordelijk was voor het onderhoud, in en rondom het schooltje, nog niet de kans had genomen om een sleutel te laten namaken. Zonder sleutel en belangstelling, stond de grasmaaier voorlopig nog opgeborgen in een aparte opslagruimte dat aan een bijgebouw vast zat, die grensde aan een uit grijze stenen opgetrokken kleuterschool dat zo typisch was voor de jaren 80. Met grote vensters waar verschillende kindertekeningen op geverfd waren.

Op de betonnen hoogstaande rand van een zandbak dat als een bank kon dienen rondom de zandbak, zat en vormde verdriet een klein blaasje snot dat zich verzamelde in de opening van een klein breed neusje. Daarboven staarde 2 bruine ogen in vertwijfeling, nog glazig van de tranen die er gevloeid waren, om het schepje dat hij had moeten afstaan aan een groep kinderen die, zo leek het altijd datgene konden gebruiken waar hij op dat moment mee bezig was. Hij had een beetje angst voor het groepje. Waarvan de grootste een uit de kluiten gewassen stevig mannetje met wit haar en grote blauwe ogen was. Met in zijn kielzog steevast twee kereltjes beide van gelijke signatuur, maar kleiner en peziger dan hun aanvoerder. Hij werd altijd buitengesloten van hun spelen, hij had wel eens geprobeerd om aan te sluiten bij de blonde jongetjes, maar hij paste niet in hun plaatje. Ze vonden hem er maar vreemd uitzien.

In het midden van de zandbak waren de 3 knulletjes druk in de weer met het vullen van een emmer. Waarbij beurtelings de schep van hand ging om zand in de emmer te scheppen. Telkens als ze de emmer met het plakkerige zand gevuld hadden, dan klopte ze met hun handjes het zand aan, waarbij de leider van het groepje er nog altijd voor zorgde dat hij als laatste nog eens even goed aandrukte. Dan draaide hij de emmer om waarbij de andere twee oplettend het tafereel bleven gadeslaan. Druk gebarend en elkaar prijzend, als het hun dan lukte, de emmer zo om te draaien, zonder dat het zand monument in elkaar stortte. En zo was het deze kleine bouwheren gelukt, om door telkens een steeds kleinere emmer te gebruiken, vijf etages op elkaar te stapelen. De toren was nu net zo groot als zij. Een van de knulletjes drukte voorzichtig een rond rood cakevormpje in het midden van de laatste etage en zo kreeg de zandvorm iets weg van een clown. Dat zette de andere van de groep op een idee om snel twee madeliefjes te plukken waarvan hij de bloemknopjes als ogen gebruikte voor hun kunstwerk. De bouwleider stak nu het schepje in de zijkant van het sculptuur en het petje van 1 van de jongens werd gebruikt om het kunstwerk af te maken. Ze waren zichtbaar tevreden met het resultaat.

Twee meisjes die al een hele tijd in de weer waren met een pop en hun moeders rol kopieerden in hun spel, werden nu nieuwsgierig door de trotse houding van de jongetjes en kwamen het kunstwerk bezichtigen. Met aandacht bekeken ze het kunstwerk. Dit wekte ook de interesse van de overige kleuters die allemaal kwamen kijken. Rondom het kunstwerk verzamelde zich alle kindjes van de klas op eentje na.

Op de rand van de zandbak verdreef nijd het verdriet. De bruine ogen kregen iets fels en om zijn lippen kwam een verbeten trek.

Ook de kleuterjuf kwam kijken. Kijk juf, zei een van de jongetjes, een zandclown. Nou dat is mooi, goed zo, zei de juf met een enthousiaste intonatie, die hebben jullie met zijn drieën goed gemaakt. Maar nu gaan we met zijn allen opruimen, we gaan weer naar binnen. En ze begon de verschillende kinderen aan te sturen om verschillende speelgoederen op te bergen.

Woede had het vijfjarige knulletje nu overgenomen, lanceerde zijn strakgespannen spiertjes in een sprong van de betonnen rand, en hij stormde naar het midden van de zandbak, en met een lange uithaal trapte hij naar de zandsculptuur, zodat deze als een woestijnstorm, over de zandbak vloog.

Een deel van de kleuters barstte in krijsen uit door de krassende zandkorrels in hun ogen. In het midden van het tafereel stond de kleine blonde kleuterleider, deze had met de woeste woestijnactie de punt van het schepje tegen zijn wenkbrauw gekregen dat open was gespat en hevig begon te bloeden. In eerste instantie had hij het nog niet door gehad totdat hij met zijn kleine knuistje de bloedende plek aanraakte en zich realiseerde dat hij gewond was. Zijn kleur trok bleek weg en met een weide opengesperde mond zette hij het op een hard verscheurend huilen. De kleuterjuf stond voor even vastgenageld aan de grond door hetgeen wat er in een fractie van secondes gebeurd was.

Een klein roodharig jongetje van 5 jaar, met een bleek huidje en veel sproetjes, keek voldaan toen hij het schepje, zijn schepje met veel triomf van de grond opraapte.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Breder perspectief

House of the brave?

Chaos