Herwaardering van een uitzendstumper





Je zou als je mijn blogs hebt gelezen die over corona gaan de indruk kunnen krijgen dat ik het allemaal wel vind meevallen met dat virus. Laat ik in deze blog daar iets meer duidelijkheid in scheppen.

Ik zal daaromtrent een tipje oplichten van mijn persoonlijke geschiedenis. Ik ben in 1986, als veertienjarige scholier gestopt met mijn schoolopleiding. Ik heb een aard en wijze die moeilijk is in te passen in het systeem. Veel strijd en onbegrip Ik moest mij voortdurend aanpassen en dat kon ik niet. Ik heb dus al op jonge leeftijd met betrekking tot het systeem aan veel stress bloot gestaan. De consequenties daaromtrent is dat mijn auto immuunsysteem overuren draaide met als gevolg dat ik als kind best wel vaak grieperig was met regelmatig hoge koorts.

Met een jaar of negen leidde dit overigens tot een dubbele longontsteking die kantje boord was en mij bijna mijn leven kostte. En rond mijn negenentwintigste levensjaar had ik iets opgelopen, waarvan ik zeker weet dat ik gestorven zou zijn als ik er aan toegegeven had. Ik had mij veel ellende kunnen besparen als ik op tijd een arts had bezocht. Zes dagen zware koorts, meer dood dan levend heeft mijn lichaam gestreden, in twee weken tijd was ik vijftien kg afgevallen en daarna nog maanden zwak.


In deze tijd zouden ze mij vermoedelijk allerlei labels opplakken die passen in een DSM IV Classificatie en mij volproppen met medicamenten, zodat ik verdoofd in een klas zou kunnen zitten. 

Zonder papieren en gerichte opleiding en met mijn manier van doen, begon voor mij een jarenlange carrière als uitzendstumper.

Ik heb dus de nodige ervaringen gemaakt die mij tot denken heeft aangezet. Na nodige zelfanalyse, heb ik als ervaringsdeskundige veel geleerd over hoe mijn lichaam werkt. Zo kwam ik er dus achter wat rust betekend, een mens geneest en groeit met rust. Een lichaam is er op gemaakt om te herstellen maar dan moet je wel overgeven aan het natuurlijk proces waarin rust een niet te onderschatte factor is.
Vanaf mijn opgedane inzichten onderschat ik geen enkele signalen meer, en neem ik een verkoudheid en griep bloedserieus.

Hoe ironisch is het dan als ik onze minister president hoor vertellen dat
je thuis moet blijven bij bepaalde symptomen zoals verhoging. En de ironie schuilt daarin dat ik in mijn tijden als uitzendstumper menig baan verloren ben, omdat ik gedwongen werd om te werken, desnoods met een paracetamol, terwijl mijn lichaam op dat moment toe was aan rust. En ik ken in mijn omgeving genoeg mensen die in vergelijkbare situatie hetzelfde is overkomen.

Hoeveel ellende we hadden kunnen besparen als we er een gezonde mindset op na zouden houden. En een gezonde mindset is dat je bepaalde zaken op de juiste waarde schat.

En daar twijfel ik ernstig aan bij een hoop mensen, jarenlang was het maar een griepje. Hoe lichtzinnig een hoop mensen daarmee zijn omgegaan, hoeveel besmettingen hadden we niet kunnen voorkomen? En hoeveel levens hadden we wel niet kunnen redden met voldoende rust en minder stress?



Reacties

Populaire posts van deze blog

Breder perspectief

House of the brave?

Chaos